Sahih al-Bukhari
Sahih al-Bukhari 6126
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ مَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَ أَمْرَيْنِ قَطُّ إِلاَّ أَخَذَ أَيْسَرَهُمَا، مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا، فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ، وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ فِي شَىْءٍ قَطُّ، إِلاَّ أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ، فَيَنْتَقِمَ بِهَا لِلَّهِ.
Abdullah bin Maslamah telah menyampaikan kepada kami, dari Malik, dari Ibnu Syihab, dari Urwah, dari Aisyah —semoga Allah meridainya—, ia berkata: Rasulullah ﷺ tidak pernah diberi pilihan antara dua perkara kecuali beliau memilih yang lebih mudah, selama itu bukan dosa. Jika perkara itu dosa, beliau adalah orang yang paling jauh darinya. Rasulullah ﷺ tidak pernah membalas demi kepentingan dirinya sendiri, kecuali apabila kehormatan yang disucikan Allah dilanggar; maka beliau membalas demi Allah.