Bulugh al-Maram
Book 4, Hadith 27
وَعَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ, عَنْ أَبِيهِ, عَنْ جَدِّهِ; { أَنَّ اَلنَّبِيَّ - صلى الله عليه وسلم -قَالَ -فِي كَنْزٍ وَجَدَهُ رَجُلٌ فِي خَرِبَةٍ-: "إِنْ وَجَدْتَهُ فِي قَرْيَةٍ مَسْكُونَةٍ, فَعَرِّفْهُ, وَإِنْ وَجَدْتَهُ فِي قَرْيَةٍ غَيْرِ مَسْكُونَةٍ, فَفِيهِ وَفِي اَلرِّكَازِ: اَلْخُمُسُ ". } أَخْرَجَهُ اِبْنُ مَاجَهْ بِإِسْنَادٍ حَسَن ٍ 1 .1 - حسن. رواه الشافعي ( 1 / 248 - 249 / 673 )، ووهم الحافظ -رحمه الله- في عزوه الحديث لابن ماجه، وقلده غير واحد منهم صاحب "توضيح الأحكام" فقال: أخرجه ابن ماجه بإسناد حسن ولا أدري أين رآه في ابن ماجه! ولقد وجدت وهما آخر للحافظ في نفس الحديث في "التلخيص" وبيان ذلك "بالأصل".
Amr bin Syu’aib meriwayatkan dari ayah dan kakeknya bahwa Nabi ﷺ ditanya tentang harta karun yang ditemukan seseorang di reruntuhan. Beliau menjawab, “Jika engkau menemukannya di desa berpenghuni, umumkanlah. Jika di desa tak berpenghuni, wajib dikeluarkan seperlima, seperti rikaz.” Diriwayatkan asy-Syafi’i dengan sanad hasan.
Al-Hafiz keliru menisbatkan hadis ini kepada Ibnu Majah, dan beberapa penulis mengulang kekeliruan itu. Ia juga keliru tentang hadis yang sama dalam at-Talkhis; kitab asal menguraikan rinciannya.