وعن أبي هريرة رضي الله عنه قال‏:‏ لما نزلت هذه الآية‏:‏ ‏(‏وأنذر عشيرتك الأقربين‏)‏ ‏(‏‏(‏الشعراء‏:‏ 214‏)‏‏)‏ دعا رسول الله صلى الله عليه وسلم قريشًا، فاجتمعوا فعم، وخص وقال‏:‏ ‏"‏يا بني عبد شمس، يا بني كعب بن لؤي، أنقذوا أنفسكم من النار، يا بني مرة بن كعب، أنقذوا أنفسكم من النار، يا بني عبد مناف، أنقذوا أنفسكم من النار، يا بني هاشم أنقذوا أنفسكم من النار، يا بني عبد المطلب أنقذوا أنفسكم من النار، يا فاطمة أنقذي نفسك من النار، فإني لا أملك لكم من الله شيئًا، غير أن لكم رحما سأبلها ببلالها‏"‏ ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏
Terjemahan
Abu Hurairah -raḍiyallāhu 'anhu- melaporkan

Ketika diturunkan ayat ini: “Dan peringatkanlah sukumu yang dekat”. (26:214) Rasulullah (ﷺ) memanggil orang-orang Quraisy, ketika mereka berkumpul, dia berkata kepada mereka: “Wahai anak-anak Abd Syams, hai anak-anak Ka'b bin Lu'ai, selamatkanlah dirimu dari neraka! ﷺ Wahai anak-anak Murrah bin Ka'b, selamatkanlah dirimu dari neraka. Wahai anak-anak Abd Manaf, selamatkanlah dirimu dari neraka. Wahai anak-anak Abdul-Muttalib, selamatkanlah dirimu dari neraka. Wahai Fatimah, selamatkanlah dirimu dari neraka, sesungguhnya aku tidak mempunyai kuasa (untuk melindungimu) dari Allah, kecuali supaya aku memelihara hubungan denganmu. [Muslim].