Sunan Abi Dawud
Sunan Abi Dawud 708
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ الْغَازِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ هَبَطْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ ثَنِيَّةِ أَذَاخِرَ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ - يَعْنِي - فَصَلَّى إِلَى جِدَارٍ فَاتَّخَذَهُ قِبْلَةً وَنَحْنُ خَلْفَهُ فَجَاءَتْ بَهْمَةٌ تَمُرُّ بَيْنَ يَدَيْهِ فَمَا زَالَ يُدَارِئُهَا حَتَّى لَصِقَ بَطْنُهُ بِالْجِدَارِ وَمَرَّتْ مِنْ وَرَائِهِ . أَوْ كَمَا قَالَ مُسَدَّدٌ .
‘Amr ibn Shu‘aib meriwayatkan dari ayahnya, dari kakeknya: Kami turun dari jalur pegunungan Adhakhir bersama Rasulullah. Waktu salat tiba, lalu beliau salat menghadap kiblat dan kami berdiri di belakangnya. Seekor anak kambing lewat di hadapan beliau. Beliau terus menahannya sampai perutnya mendekati dinding untuk menghalanginya. Akhirnya anak kambing itu lewat di belakang beliau—atau, menurut perkataan Musaddad, ia lewat di belakangnya.