حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَأَلَ رَجُلٌ الْبَرَاءَ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ يَا أَبَا عُمَارَةَ، أَوَلَّيْتُمْ يَوْمَ حُنَيْنٍ قَالَ الْبَرَاءُ وَأَنَا أَسْمَعُ أَمَّا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلملَمْ يُوَلِّ يَوْمَئِذٍ، كَانَ أَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ آخِذًا بِعِنَانِ بَغْلَتِهِ، فَلَمَّا غَشِيَهُ الْمُشْرِكُونَ نَزَلَ، فَجَعَلَ يَقُولُ أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ، أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ قَالَ فَمَا رُئِيَ مِنَ النَّاسِ يَوْمَئِذٍ أَشَدُّ مِنْهُ.
Terjemahan
Diriwayatkan oleh Abu 'Is-haq
Seorang laki-laki bertanya kepada Al-Bara', “Wahai Abu 'Umara! Apakah kalian melarikan diri pada hari (perang) Hunain?” Al-Bara' menjawab sambil aku mendengarkan, “Adapun Rasulullah (صلى الله عليه وسلم), beliau tidak melarikan diri pada hari itu. Abu Sufyan bin Al-Harits sedang memegang tali kekang baghal beliau. Ketika kaum musyrikin menyerang beliau, beliau turun dan berseru, ‘Akulah Nabi, tidak ada dusta; aku adalah putra Abdul Muththalib.’ Pada hari itu tidak terlihat seorang pun yang lebih berani daripada Nabi.”