Sahih Muslim
Sahih Muslim 1775a
وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي كَثِيرُ بْنُ عَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، قَالَ قَالَ عَبَّاسٌ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ فَلَزِمْتُ أَنَا وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ نُفَارِقْهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى بَغْلَةٍ لَهُ بَيْضَاءَ أَهْدَاهَا لَهُ فَرْوَةُ بْنُ نُفَاثَةَ الْجُذَامِيُّ فَلَمَّا الْتَقَى الْمُسْلِمُونَ وَالْكُفَّارُ وَلَّى الْمُسْلِمُونَ مُدْبِرِينَ فَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَرْكُضُ بَغْلَتَهُ قِبَلَ الْكُفَّارِ قَالَ عَبَّاسٌ وَ أَنَا آخِذٌ بِلِجَامِ بَغْلَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَكُفُّهَا إِرَادَةَ أَنْ لاَ تُسْرِعَ وَأَبُو سُفْيَانَ آخِذٌ بِرِكَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَىْ عَبَّاسُ نَادِ أَصْحَابَ السَّمُرَةِ " . فَقَالَ عَبَّاسٌ وَكَانَ رَجُلاً صَيِّتًا فَقُلْتُ بِأَعْلَى صَوْتِي أَيْنَ أَصْحَابُ السَّمُرَةِ قَالَ فَوَاللَّهِ لَكَأَنَّ عَطْفَتَهُمْ حِينَ سَمِعُوا صَوْتِي عَطْفَةُ الْبَقَرِ عَلَى أَوْلاَدِهَا . فَقَالُوا يَا لَبَّيْكَ يَا لَبَّيْكَ - قَالَ - فَاقْتَتَلُوا وَالْكُفَّارَ وَالدَّعْوَةُ فِي الأَنْصَارِ يَقُولُونَ يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ قَالَ ثُمَّ قُصِرَتِ الدَّعْوَةُ عَلَى بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ فَقَالُوا يَا بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ يَا بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ . فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ عَلَى بَغْلَتِهِ كَالْمُتَطَاوِلِ عَلَيْهَا إِلَى قِتَالِهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا حِينَ حَمِيَ الْوَطِيسُ " . قَالَ ثُمَّ أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَصَيَاتٍ فَرَمَى بِهِنَّ وُجُوهَ الْكُفَّارِ ثُمَّ قَالَ " انْهَزَمُوا وَرَبِّ مُحَمَّدٍ " . قَالَ فَذَهَبْتُ أَنْظُرُ فَإِذَا الْقِتَالُ عَلَى هَيْئَتِهِ فِيمَا أَرَى - قَالَ - فَوَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ رَمَاهُمْ بِحَصَيَاتِهِ فَمَا زِلْتُ أَرَى حَدَّهُمْ كَلِيلاً وَأَمْرَهُمْ مُدْبِرًا .
Pada hari Perang Hunain aku bersama Rasulullah (ﷺ), demikian pula Abd Sufyan bin al-Harits bin Abdul Muththalib. Kami tetap berada di sisi beliau dan tidak berpisah darinya. Rasulullah (ﷺ) menunggang bagal putih yang dihadiahkan kepadanya oleh Farwah bin Nufatsah al-Judzami. Ketika kaum Muslimin berhadapan dengan orang-orang kafir, mereka melarikan diri dan mundur. Namun, Rasulullah (ﷺ) memacu bagalnya ke arah musuh. Aku memegang tali kekang bagal Rasulullah (ﷺ) agar tidak berlari terlalu cepat, sementara Abu Sufyan memegang sanggurdi beliau. Rasulullah (ﷺ) bersabda, “Wahai Abbas, panggillah orang-orang as-Samurah!” Abbas, yang bersuara lantang, berteriak sekeras-kerasnya, “Di mana orang-orang as-Samurah?” Abbas berkata, “Demi Allah, begitu mereka mendengar suaraku, mereka kembali kepada kami seperti sapi kembali kepada anak-anaknya, sambil berkata, ‘Kami datang! Kami datang!’” Mereka pun kembali memerangi orang-orang kafir. Kemudian terdengar seruan kepada kaum Anshar, “Wahai golongan Anshar! Wahai golongan Anshar!” Bani al-Harits bin al-Khazraj adalah yang terakhir dipanggil, “Wahai Bani al-Harits bin al-Khazraj!” Rasulullah (ﷺ), yang tetap menunggang bagalnya, menjulurkan leher untuk melihat pertempuran dan bersabda, “Sekarang pertempuran sedang berkecamuk.” Kemudian beliau mengambil beberapa kerikil dan melemparkannya ke wajah orang-orang kafir. Beliau bersabda, “Demi Tuhan Muhammad, orang-orang kafir telah dikalahkan!” Abbas berkata, “Aku berkeliling dan melihat bahwa pertempuran masih dalam keadaan yang sama seperti sebelumnya. Demi Allah, keadaan itu tetap demikian sampai beliau melemparkan kerikil. Aku terus melihat hingga kekuatan mereka habis dan mereka mulai mundur.”