Sahih Muslim
Sahih Muslim 2332
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، عَنْ أُمِّ سُلَيْمٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَأْتِيهَا فَيَقِيلُ عِنْدَهَا فَتَبْسُطُ لَهُ نَطْعًا فَيَقِيلُ عَلَيْهِ وَكَانَ كَثِيرَ الْعَرَقِ فَكَانَتْ تَجْمَعُ عَرَقَهُ فَتَجْعَلُهُ فِي الطِّيبِ وَالْقَوَارِيرِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا هَذَا " . قَالَتْ عَرَقُكَ أَدُوفُ بِهِ طِيبِي .
Anas meriwayatkan bahwa Nabi biasa tidur siang di rumah Ummu Sulaim di atas alas kulit yang dibentangkannya. Beliau banyak berkeringat; Ummu Sulaim mengumpulkan keringat itu untuk dicampurkan ke wewangiannya dan disimpan dalam botol. Nabi bertanya, “Wahai Ummu Sulaim, apa ini?” Ia menjawab, “Keringatmu yang kucampurkan ke dalam wewangianku.”