Sumpah dan Sumpah (Kitab Al-Aiman wa Al-Nudhur)
كتاب الأيمان والنذور
Bab 1242
فِيمَنْ نَذَرَ أَنْ يَتَصَدَّقَ بِمَالِهِ
Mengenai kisahnya, ia berkata: Aku berkata, "Wahai Rasulullah, sesungguhnya di antara bentuk taubatku kepada Allah adalah aku melepaskan seluruh hartaku sebagai sedekah kepada Allah dan Rasul-Nya." Beliau bersabda, "Tidak." Aku berkata, "Setengahnya?" Beliau bersabda, "Tidak." Aku berkata, "Sepertiganya?" Beliau bersabda, "Ya." Aku berkata, "Sesungguhnya aku akan tetap memegang bagianku dari Khaibar."
Bab 1243
مَنْ نَذَرَ نَذْرًا لاَ يُطِيقُهُ
Rasulullah (ﷺ) bersabda: "Barang siapa yang bernazar tetapi tidak menyebutkannya, maka kafaratnya adalah kafarat sumpah. Barang siapa yang bernazar dalam kemaksiatan, maka kafaratnya adalah kafarat sumpah. Barang siapa yang bernazar dengan nazar yang tidak mampu ia penuhi, maka kafaratnya adalah kafarat sumpah. Dan barang siapa yang bernazar dengan nazar yang mampu ia penuhi, hendaklah ia memenuhinya."
Abu Dawud berkata: Waki' dan selainnya meriwayatkan hadis ini dari 'Abdullah bin Sa'id bin Abi al-Hind, dan mereka menghentikannya sampai pada Ibn 'Abbas.
Bab 1244
مَنْ نَذَرَ نَذْرًا لَمْ يُسَمِّهِ
Rasulullah (ﷺ) bersabda: "Kifarat (denda) untuk nazar adalah kifarat untuk sumpah."
Abu Dawud berkata: Amr bin al-Harith meriwayatkannya dari Kab bin Alqamah, dari Ibn Shamasah, dari Uqbah.
Bab 1245
مَنْ نَذَرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ ثُمَّ أَدْرَكَ الإِسْلاَمَ
Wahai Rasulullah, sesungguhnya aku bernazar pada masa Jahiliyah untuk ber-i'tikaf di Masjidilharam selama semalam. Nabi (ﷺ) bersabda kepadanya: "Penuhilah nazarmu."